Sinds mijn hersenbloeding op 17 mei j.l., heb ik hier niet meer veel geschreven. In het begin had ik nog zoiets van, blijven schrijven maar de laatste tijd ben ik weer begonnen met het gitaar spelen. Deels voor de oefening van mijn rechterkant, deels ook omdat ik het heel erg leuk vind. Dat hou in dat ik minder energy heb om hier nog wat te schjrijven. Bovendien is Weblog bezig met het veranderen van het blog, wat ik niet goed meer kan volgen.

Het goede van dit alles is dat ik nog steeds lekker bezig ben, hoewel het veel energy kost. Vaak sla ik met mijn rechterhand twee letter tegelijk aan terwijl er dat maar eentje moet zijn. Dat hou in dat ik heel veel moet herstellen. En dat kost weer de nodige energy. Maar alles bij elkaar genonem begin ik er weer ouderwets plezier in te krijgen.

En daar gaat het toch allemaal om.

Op 5 juni 2011 begon de lellende. Bij het artikel de "Eerste Controle" kon ik al de nodige foto's niet plaatsen. En sinds afgelopen week kan ik hier al geen artikelen (Op deze na) meer plaatsen ook. Vraag niet aan mij wat er aan de hand is want ik weet het niet. Weblog zeg sdat er veranderen zijn en als ik vragen heb kan ik die altijd stellen. De vraag van mij is daan waar? Ik kan neergens een e-mail adres vinden waar ik iets kan vragen. Op deze manier kan ik niets meer doen.

Juli/Augustus 2010

Een gitaar blad zonder dat er gitaren bespoken worden, is natuurlijk geen gitaar blad. Soms heb je van die gitaren waar je bij het zien alleen als verliefd op wordt. Dat er dan gelijk 3 van die gitaren in het blad staan, geef je slapeloze nachten van genot.

Gitaar Plus is er deze in geslaagd om een drietal gitaren te bespreken waar ik "slapeloze nachten" krijgt van genot. Tjonge, tjonge, wat een gitaren zeg. Helaas ben ik op dit moment niet in staat op mijn weblog enige foto's in te laden. Dus ook niet van deze prachtige gitaren. Daar zal U het blad zelf moeten kopoen of snel een abonnement nemen. Maar laten we bij het begin beginnen.

Het blad begin zoals altijd met Actueel om daarna naar Hebbeklingeltjes te gaan. Daarna volgt gelijk de eerste "slapeloze nacht" gitaar. De Ibanez Red Desert Premium. Wordt de 4-snarige akoestische mini basgitaar besproken: de Stevens om daarna gelijk verder te gaan met de Roland GR-55 en bas synthesizer effect te bespreken. De tweede "slapeloze nacht" gitaar die besproken wordt is de Music Man Stingray basgitaar. Ook de gitaar versterker de Vox TV-40+ komt langs.

Verder is er aandacht voor de giatern zoals: De Boulder Creek ECRM-6 Koa, de Gimar Yestra The Axe, de Avalon Master Custon (de derde "slapeloze nacht" gitaar) en de Normandy Alumicaster.

Verder is daar Akkerpunctuur, Sonora Muziek, Will Schut met de Spanse Flamenco ladder, Emiel van Dijk met Master Blaster (Jamin'), Dimonds Guitars, Rubben on the Road, Sheptone PAF elementen, De Smet Gitaren en Reparaties en de Klassier met de Gibson J-200 Prototypes uit 1991/1992.

En dan staan er nog een paar heerlijke interviews in Gitaar Plus van deze maand met Bob Tench en Barry McGuire & John York. Er zullen heus nog wet artikelen zijn die ik vergeten ben te vermelden, dat betekend dat je maar snel naar de winkel moet rennen om het blad te kopen. Beter nog, wordt abonnee. Download het bovenstaande formulier, vul het in en stuur het op of stuur een e-mail naar hobbies.prod@oneline.nl

Bezoek ook de website eens: www.gitaarplus.eu

Hieronder een link van een clip van Barry McGuire met het lied van Tim Hardin, If I Were A Carpenter

http://youtu.be/p90EJLDSRHk

Vandaag is het alweer 9 jaren geleden dat Who-bassist John Entwistle op 57 jarige leeftijd overleed. Is het toevallig dat het morgen flink gaat onweren?

When it thunders – Think of John Entwistle

Op dinsdag 17 mei j.l. werd ik in het Ijselland ziekenhuis in Rotterdam op genomen met een hersenbloeding. Het lijkt alweer een tijdje geleden, maar voor mij is het net alsof het gisteren was. Een van de vervelenste dingen die ik op dit moment ervaar is, dat andere precies weten hoe ik mij moet voelen. Maar mag ik dat a.u.b. zelf bepalen?

Op dit momentr is alles vrij stabiel. Maar dat wil niet zeggen dat het goed gaat. Dagelijks voel ik de prikkels aan mijn gehele rechter kant en iedere dag heb ik wel een periode dat ik hoofdpijn heb, al is het maar 2 minuten. En mijn stemming is meer negatief dan positief te noemen.

De dagen duren lang als je niet de energie heb en niet de macht dan buiten televie te kijken, iets te doen. Buiten watoefeningen zoals vinger oefeningen op de gitaar, voor mijn herstel is er niet.

Ik moet minder positief naar buiten zijn en gewoon de waarheid vertellen door te zeggen dat het "shit" met me gaat. En als ik eerlijk ben, zit ik er niet veel naast. Mijn conditie is nul komma nul, dus eens een lekkere wandeling maken is er niet bij want ik ben na een paar 100 meter dood en dood moe. Dus pak je maar een boek en kijk je wat TV (waar ook geen bal aan is), zet een DVD op of ga wat op TouTube zitten kijken. Dan zie je ploseling iets wat je graag wilt hebben, maar dan kom je er achter dat er niets meer valt te downloaden op de computer, omdat het hij ook niet doet wat jij graag wilt. Neem nu de laatste stukjes die ik hier op mijn weblog heb geschreven. Doordat er ergens een fout sit op mijn computer, kan ik bij mijn artikelen geen foto's meer plaatsen. Daar zullen mensen blij mee zijn, maar ik heb het idee dat zo'n artikel dan wat aan gekleed is, als U begrijpt wat ol bedoel.

Maar ik probeer mensen te laten kletsen over hoe ik me moet voelen. Voel ik me beroerd, dan voel ik dat ook zo en ben ik dat. Voel ik me goed dan voelik dat ook en ben ik dat dan ook. Mag is zelf bepalen hoe het met mij gaat? We zien wel hoe het allemaal verder gaat. Maar de oude Con ben ik nog lang niet.

Vandaag is het 24 jaar geleden dat ik voor de tweede keer vader werd.

Deze keer was het een zoon.

Ik wens jou dan ook een hele prettige verjaardag toe en ik hoop nog heel vele jaren van gezondheid en ge;luk.

Gefeliciteerd met je 24ste verjaardag.

Sinds mijn hersenbloeding afgelopen maand (mei 2010) is van gitaar spelen geen spraken meer. Ik gebruik bepaalde oefeningen als therapie om zo mijn rechter kant weer op gang te krijgen. Dat het allemaal nog niet gaat zoals het zou moeten gaan, zal duidelijk zijn. Maar om de muziek geheel vaarwel te zeggen, dat gaat me te ver

Men heeft mijn gevraagd om mijn studio te mogen gebruiken om opnbames te maken. Met mij als (mede) producer van het product. Dit omdat men graag wil mee werken aan mijn herstel. Ik vind dat uiteraard een hele grote eer en heb dan ook gelijk maar "Ja" gezegd. In het verleden heb ik meer alleen als producer gewerkt en dat is me altijd redelijk tot goed bevallen. Ik ben nu eenmaal gitarist doe in die tijd alleen maar wilde spelen en de rest maar bijzaak noemde. Nu ik (voorlopig) niet meer kan spelen, blijft een job, als ik met muziek bezig wilt blijven, als producer het enige wat over blijft en die neem ik met beide handen maar al te graag aan. Niet alleen omdat het muziek is, maar ook omdat ik dan lekker bezig ben en mijn zinnen kan verzetten.

De productie die ze willen maken, houdt in dat mijn apparatuur niet geheel geschikt ervoor is. Deze is tenslotte opgebouwd aan mijn eigen behoefte, wat niet betekend dat iemand anders er net zo fijn mee kan werken is dat ik zelf kan. Dat beteknd dat er verschillende apparatuur naar mijn studio moet komen. Ik zelf heb 2x een 16:2 mixer en ze willen graag met een 24 kanaal mixer werken. En daar komt bij dat men meer effecten nodig heeft, dan die ik heb. Wat ingewikkelder en meer mogelijkheden effecten. Natuurlijk heb ik daar totaal geen bezwaar tegen, als ik ze maar niet hioef te gaan halen en ze alles keurig bij me afleveren (hahahaha)

Nu ben ik met mijn stomme kop vergeten wat voor soort muziek we willen gaan opnemen. In principe maakt het voor mij op dit moment niet uit. Voor mij is het belangrijste dat ik weer wat ga doen met mijn eens zo belangrijke bezigheid namelijk muziek maken. Nu aan de andere kant van het toneel en als tweedeproducer. Als iis dat opzich niet belangrijk. Daarbij komt dat het voor mij heel leerzaam is om als tweede producer te kunnen werken. Je staat er allemaal iets verder vandaan en kan het allemaal op een afstandje bekijken. Ik kom hier zeker in een latere fase terug op. Want ik ben heel benieuwd wat ze hier binnen gaan dragen. Ik hou U op de hoogte.

Al jaar en dag maak ik gebruik van het openbaar vervoer en in principe bevalt me dat prima. Ja, te zeiken valt er altijd wat. Maar dat doen we maar niet. Ik ben er best tevrede over. Er valt altijd wat te beleven met het openbaar vervoer. Vanhuilen tot lachen. Maar meestal is het lachen geblazen.

Eigenlijk heb ik nog nooit enige problemen gehad met het openbaar vervoer. Geen gevecht of wat dan ook. Het enige probleem was ik nogal eens heb, is dat het soms veel te druk is in b.v. de metro. Maar over het algemeen kan ik rustig mijnm krantje of tijdschrift lezen en is er altijd wel iets om te lachen. O ook laatst

Ik stond in de metro bij de toegangs deur. Het was te druk om ergens te zitten en ik moest niet ver zijn. Dan blijf ik weleens meer zo staan. Iki stond daar tussen een paar jongens van een jaar of 18 tot 20 jaar, denk ik. Niets mis mee hoor. En ze hadden het te druk om zich on mij te bekommeren, want ze waren te druk met hun Black apparaat bezig. Ze waren zo druk bezig dat een van het her oor luidspreker stuk maakte. In mijn tijd had je zoiets van, ach ja shit, in je zak er mnee en thuis weg gooien. Het blijkt heel normaal te zijn, dat men het ter plekken maar laat vallen en dat iedereen het verder maar bekijkt. Deze jongen niet. I dacht nog, ik moet mijn visie over de jeugd bij stellen. Maar even later had ik toch mis en hoefde ik mijn visie niet bij te stellen.

We stopte op een metro station, dus stapte daar mensen uit en weer in. Toen net de laatste was binnen gestapt, gooide die jongen zijn oor luisprekers naar buiten. Op gelucht ademde hij en dacht waarschijnlijk "gelukkig, daar ben ik vanaf!". Maar mee dat hij het naar buiten gooide liepen er mensen op het perron, die dachten dat de laatste ingestapte persoon deze had laten vallen. Hij gaf hem snel aan die jongen en zei geef hem aan die meneer terug.

En daar stond hij dan weer met zijn oor luidsprekers in zijn hand. Nou ja, alle mensen inclusief ik zelf die bij hem stonden en get gebeuren hadden gevolgd, schoten in de lach. Gelukkig had hij naast zijn orr luidsprekers ook zijn gevoel voor humour. Hij kon er in ieder geval ook om lachen. Tenslotte stopte hij deze in zijn broekzak.