Als je foto’s of clips zie die gemaakt zijn in een “control room” (Waar o.a. de afwerking van een opname word gemaakt) zie je rijen met grote rekken staan waar vele tientallen effecten in zitten. Mijn studio heeft ook een rek (je) waar zo’n tien effecten inzitten. Effecten die variëren van Flanger, Delay, Chorus, Reverb enz. En deze zijn via mijn Patchbay’s alle met elkaar verbonden en die leiden naar mijn mengtafel.

<><><><<

Tot zo ver verschil mijn studio niet als een Wisseloord. Alleen qua oppervlakte zit een enorm verschil en de geluid kwaliteit is in Wisseloord natuurlijk ook beter. En het aantal van die effecten is vele malen meer dan bij mij. Maar in de basis zit niet zoveel verschil.

Als ik dit soort foto’s of clips zie (Ik zit er mijn vingers bij af te likken en wil zo in die foto of clip kruipen) vraag ik me altijd af in hoeverre al die effecten een functie hebben.

Ik heb een drie tal effecten (2 maal Yamaha en 1 maal Digitech waar in totaal 446 verschillende effecten zitten. Van Flanger, Delay, Chorus, Reverb enz. die alle de tijd van b.v. een echo kunt bepalen in een lange of in een korte nagalm.

Toen ik tussen 1980 en 1985 mijn studio met effecten ging uit rusten en ik daarna ging informeren kwam ik terecht bij het merk Roland. Het waren kleine 25x5x12 cm (zoiets), maar zeer functioneel en zeer handig  te bediening. In een zo’n effect zaten niet meer dan tien verschillende effecten in, die je ietsjes kon beïnvloeden. Als ik het juist had, had ik er zo drie. Met gemak kon ik het gitaar geluid van The Edge van U2 nabootsen. Maar in 1990 deed ik deze weg en ruilde die in voor de Digitech effect waar 256 verschillende effecten in zitten. Ik dacht, ik heb nu ruim 3x zoveel effecten als met die 3 Rolands. In en feite was dat ook zo.

Maar in al die jaren miste ik deze Rolands. Ik ben toen nog eens op zoek gegaan naar nieuwe, maar daar ben ik nooit in geslaagd. Tot de zomer van 2008. Toen zag ik bij Feedback het zelfde soort effect staan met ongeveer de zelfde afmeting als in die tijd die van Roland. Het waren effecten van BehRinger. Het gekke is dat ik daarna mijn Yamaha’s en Digitech zogoed als niet meer gebruikt, alleen bij het gebruik van keyboards. Maar dan gebruik ik al mijn effecten. Deze kleine effecten van BehRinger zijn veel makkelijker hanteerbaar en veel over zichtelijker.

Ik heb 1x FBQ800 en 2x FEX800 die ik beide op de Tascam  DP-02CF heb aan gesloten. En daarbij heb ik mijn oude (meer dan 25 jaar) Realistic Delay weer voor de dag gehaald. Ondanks ik er nog niet voor 100% eruit ben hoe deze Tascams precies werken, heb ik weer het gevoel van mijn studio tussen 1980 en 1985 terug (een van mijn beste studio’s die ik heb gehad). Want hij was weliswaar vele malen kleinen en vele malen minder mogelijkheden dan dat ik nu heb, maar hij was enorm overzichtelijk.

Ik bedoel, ik kan geen effect uit mijn hoofd vinden in mijn Digitech effect. En op de FEX800 zogoed als blindelings. Dus zijn deze kleine effecten veel meer functioneel als die in het grote rek zitten. Wat jammer dat ik er na 20 jaar achter moet komen hoe goed die Roland’s waren. Maar deze Behringer zijn uitstekende vervangers.

Waarom wist ik toen niet wat ik nu weet? Maar ik had een “lot of fun” gemist. En dat is ook wel wat waard, niet dan! Hieronder de clip “Studio Tour Augustus 2009”